‘Das innere Kind’
lezing van Wilma Castrian, 15 juli 2006 in Loccum.
Vertaling en foto: Margot van de Plas
“De ziel heeft een eeuwige verbinding met schoonheid, goedheid en waarheid. Zonder die verbinding kan de ziel zich niet ontplooien. Dat weet niet alleen de psychologie, dat weet ieder mens als hij naar zijn gevoel luistert. Ik wil u graag vertellen over de manier waarop we naar onze herinneringen kijken, omdat het om de pedagogiek gaat en ook om datgene wat het kind in ons is. Niet om het te beheersen maar om het te verkennen, want we zullen het niet te weten komen.
Het lijkt alsof we een herinneringswereld hebben zonder ruimte en tijd, die tegelijkertijd aanwezig is met onze vroege kindertijd en de actualiteit van vandaag. Wat met de pedagogiek en met het kind-zijn samenhangt, heeft een levenslange dimensie. De zelfopvoeding en de opvoedende waarde van onze omgeving houden nooit op. Ik zal dit met enkele praktijkvoorbeelden in mijn praktijk verduidelijken.
…De wegen om het innerlijke kind in jezelf aan te spreken moet je zelf zoeken en je daarin verdiepen. Dat zou u als een psychologisch en misschien therapeutisch gebeuren in uzelf kunnen toelaten, ervaren en verzorgen. Mogelijkerwijs kunnen wij in de toekomst met de kinderen, die ons geven wat in ons allen is, hen zien en ondersteunen en hun ontplooiing prikkelen. Dan zijn er op de weg, de perrons en stations geen aanplakbiljetten meer met de tip: meer plaats en tijd voor kinderen. Dat kan zo zijn.
Ik heb ervan afgezien om beelden te vertonen, want ik dacht dat het beter zou zijn om u aan te moedigen uw eigen innerlijke beelden op te zoeken. Mogelijk is er voor u wat belangrijks opgedoken, wat u hiertoe uitdaagt. Dat moet u dan doen.”
De volledige lezing is te vinden in “Wij zijn een open boek” van Margot van de Plas.
Wilma Castrian benadert het thema ‘Het innerlijke kind’ vanuit de pedagogiek. Het innerlijke kind moet nog ‘vol wassen’, wat letterlijk betekent tot wasdom komen, volgroeien. Het heeft veiligheid en geborgenheid nodig om naar zichzelf te kunnen kijken en om los te laten wat hem of haar niet meer helpt, soms met deskundige hulp van therapeuten. Op die manier kan het zich verder ontwikkelen.
Op 17 oktober 2006 had ik een persoonlijke 
ontmoeting met Wilma Castrian tijdens het eerste Europese Carl Huter Congres in Nümbrecht (Duitsland). Bij een van mijn eigen lezingen wilde ik haar opvattingen over dit onderwerp ook laten horen. Ze antwoordde: “Übersetzen Sie gern um die Holländische Leute damit bekannt zu machen.“
Foto: Kennismaking met Wilma Castrian. beschermvrouwe van het Carl Huter-Institut.