* Het innerlijke kind

‘Das innere Kind’ was het thema van een lezing van de Duitse fysiognome Wilma Castrian, auteur van het Lehrbuch der Psycho-Physiognomik (2001) en Praxis der Psycho-Physiognomik (2006), die haar uitspraken baseert op de psycho-fysiognomie van Carl Huter. Ze benaderde het thema vanuit de pedagogiek.
Ik wilde daar op 18 juli 2003 bij zijn, want de woorden “het innerlijke kind” raakten me en ik had veel vragen.

Zou het gaan over het kind in jezelf, je ziel, hoe je in je kindertijd was, hoe je als kind reageerde op je omgeving, intuïtief en onbevangen?
Gaat het altijd om een innerlijk kìnd of hebben sommige mensen een innerlijke volwassene? Een oude ziel, die een kind in zich ervaart als een gevoel en een weten en dit meeneemt in zijn volwassenheid?

Het kind moet nog ‘vol wassen’, wat  letterlijk ‘volgroeien’ betekent.
Volgens gelaatkundige Wilma Castrian is daar veiligheid en geborgenheid voor nodig. Wie of wat datgene is wat het kind in ons is, zullen we volgens haar niet te weten komen.
Voor de pedagogiek is het kind in jezelf een leven lang belangrijk, want de zelfopvoeding houdt nooit op.

Op 17 oktober 2006 had ik een persoonlijke ontmoeting met Wilma Castrian tijdens het eerste Europese Carl Huter Congres in Nümbrecht (Duitsland). Bij een van mijn eigen lezingen wilde ik haar opvattingen met betrekking tot dit onderwerp ook laten horen.
Tien dagen later vroeg ik wat ze daarvan vond en ze antwoordde:

“Übersetzen Sie gern um die Holländische Leute damit bekannt zu machen“ en dat doe ik met veel plezier.

 

Mijn vertaling van haar volledige lezing is te zien via deze link.

 

This entry was posted in nieuws. Bookmark the permalink.

Comments are closed.